Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2016

Πώς ο βασιλιάς των Λυδών κατάλαβε ότι το χρυσάφι είναι άχρηστο

Εικόνα
Ο Πύθης,[1] όταν βρήκε μετάλλευμα χρυσού, διέταξε όλους τους πολίτες να ασχολούνται με τα μεταλλεία, να κάνουν εξορύξεις  και να καθαρίζουν το χρυσάφι, αλλά να μην ασχολούνται με τίποτε άλλο ούτε στη γη, ούτε στη θάλασσα. Όλοι απηύδησαν, καθώς δεν είχαν ούτε καρπούς, ούτε έκαναν οτιδήποτε άλλο από αυτά που είναι χρήσιμα για την επιβίωση. Οι γυναίκες τους ικέτευσαν την σύζυγο του Πύθη, την Πυθόπολη.  Εκείνη τις παρακίνησε να φύγουν και να έχουν θάρρος, ενώ η ίδια κάλεσε τους χρυσοχόους και τους διέταξε να κατασκευάσουν χρυσά ψάρια, γλυκά, φρούτα, προσφάγια, και γενικά όλα τα φαγητά να τα κάνουν από χρυσάφι. Ο Πύθης επέστρεψε από ταξίδι και ζήτησε να δειπνήσει. Η γυναίκα του του παρέθεσε χρυσή τράπεζα, πάνω στην οποία δεν υπήρχε τίποτα φαγώσιμο, αλλά όλα ήταν χρυσά και όμοια με φαγώσιμα.  Ο Πύθης, αφού επαίνεσε την μίμηση της τέχνης, ζήτησε να φάει. Εκείνη όμως του πρόσφερε κάτι άλλο από χρυσάφι όμοιο κι αυτό πάλι με φαγητό. Όταν εκείνος βρέθηκε σε δυσχερή θέση και ομολόγησε ότι πεθαίνε…

Μια ιστορία συζυγικής πίστης στους Γαλάτες

Εικόνα
Ανάμεσα στους τετράρχες που κυβερνούσαν τη Γαλατία  ήταν ο Σινόριξ και ο Σινάτος. Η γυναίκα του Σινάτου ήταν η Κάμμα, ιδιαίτερα  ονομαστή για την ομορφιά του σώματος και την αρετή της ψυχής της. Γιατί ήταν ιέρεια της Αρτέμιδος, την οποία οι Γαλάτες σέβονται ιδιαίτερα, κι έτσι ήταν πάντα μεγαλόπρεπα και  λαμπρά στολισμένη στις πομπές και στις θυσίες. Αυτήν ο Σινόριξ την ερωτεύτηκε, αλλά επειδή όσο ζούσε ο άνδρας της δεν είχε ελπίδα ούτε να την καταφέρει με την πειθώ, ούτε να την εξαναγκάσει, δολοφόνησε τον Σινάτο. Μετά από λίγο καιρό ζήτησε σε γάμο την Κάμμα. Εκείνη ως επί το πλείστον έφερνε αντιρρήσεις, καθώς όμως συγγενείς και φίλοι την πίεζαν και την φρόντιζαν υπερβολικά, υποκρίθηκε ότι συμφωνούσε και κανόνισε μαζί τους το εξής: «ας έρθει ο Σινόριξ  στο ιερό της Αρτέμιδος και μπροστά στη θέα ας κάνουμε τη συνομολόγηση του γάμου». Ήρθε ο Σινόριξ  και μαζί με αυτόν όλοι οι ευγενείς Γαλάτες, άνδρες και γυναίκες. Εκείνη τον υποδέχθηκε με φιλοφρονήσεις, τον οδήγησε κοντά στο βωμό και έκα…

Πώς οι γυναίκες νίκησαν τον στρατό του Αννίβα

Εικόνα
Ο Αννίβας στην Ιβηρία πολιορκούσε μα μεγάλη πόλη, την Σαλματίδα. Έκανε λοιπόν συνθήκη ειρήνης να λύσει την πολιορκία, αφού λάβει τριακόσια αργυρά τάλαντα και τριακόσιους ομήρους. Επειδή όμως οι Σαλματαίοι δεν του έδιναν τα συμφωνημένα, ο Αννίβας άλλαξε γνώμη και άφησε τους στρατιώτες του να διαγουμίσουν την πόλη. Τότε οι βάρβαροι τον ικέτεψαν να τους επιτρέψει να εξέλθουν μόνο με τα ρούχα τους και τις γυναίκες τους και να αφήσουν πίσω τους όπλα, χρήματα και δούλους. Οι γυναίκες, κρύβοντας στους κόλπους τους ξίφη, βγήκαν μαζί με τους άνδρες. Οι στρατιώτες του Αννίβα, λοιπόν, λεηλατούσαν την πόλη, ενώ οι γυναίκες φώναξαν τους άνδρες τους και τους παρέδωσαν τα όπλα. Ορισμένες μάλιστα, σύροντας κι αυτές τα ξίφη τους, επιτέθηκαν μαζί με τους άνδρες τους σ’ εκείνους που λεηλατούσαν την πόλη, με αποτέλεσμα άλλους να τους σκοτώσουν και άλλους να τους τρέψουν σε φυγή, ορμώντας μαζικά εναντίον τους. Ο Αννίβας, επειδή θαύμασε την ανδρεία των γυναικών, έδωσε για χάρη τους πίσω στους άνδρες τους τ…

Μια διαφορετική μοίρα για τον Πρωτεσίλαο

Εικόνα
Η δέκατη τρίτη ιστορία του Κόνωνος αφηγείται τα σχετικά με την Αιθίλλα, η οποία ήταν θυγατέρα του Λαομέδοντα και αδελφή του Πριάμου. Αυτήν μαζί με άλλες γυναίκες ο Πρωτεσίλαος την πήρε αιχμάλωτη από την Τροία με τα πλοία. Μετά από πολλές θύελλες μόλις που κατάφεραν να  αγκυροβολήσουν μεταξύ Μένδης  και Σκιώνης. Καθώς οι άνδρες του Πρωτεσίλαου στο σύνολό τους ανέβηκαν πάνω από τον αιγιαλό, προς το εσωτερικό της περιοχής, με σκοπό να βρουν νερό, η Αιθίλλα συζήτησε μαζί με τις άλλες αιχμάλωτες γυναίκες και άλλα πολλά, αλλά και ότι αν έφταναν μαζί με τους Έλληνες στην Ελλάδα, οι συμφορές της Τροίας θα τους φαίνονταν χρυσάφι.  Έτσι τις έπεισε να κάψουν τα πλοία.  Οι Έλληνες αναγκάστηκαν να μείνουν μαζί τους σ’ εκείνη την περιοχή και έχτισαν μια πόλη, την Σκιώνη, και κατοίκησαν εκεί μαζί με τις γυναίκες.[Από τη Βιβλιοθήκη του Φωτίου]
Ό,τι είναι ουσιαστικά η ίδια ιστορία, η οποία τοποθετείται εδώ στην χερσόνησο της Παλλήνης στη Χαλκιδική, σε διαφορετικές παραλλαγές και σε διαφορετικές τοποθεσ…

Πώς ο Αίαντας ο Τελαμώνιος έγινε σχεδόν άτρωτος

Εικόνα
Στο έκτο ποίημά του για τους αγώνες στον Ισθμό ο Πίνδαρος αφηγείται με ποιο τρόπο ο Ηρακλής, έχοντας έρθει στην Αίγινα για να καλέσει τον Τελαμώνα στην εκστρατεία του ενάντια στην Τροία, βρίσκει τον τελευταίο σ' ένα συμπόσιο. Καθώς ο Ηρακλής φορά ακόμα τη λεοντή του, ο Τελαμώνας του ζητά να κάνει μία σπονδή στον Δία. Ο Ηρακλής δέχεται και προσεύχεται στον Δία να αποκτήσει ο Τελαμώνας έναν γιο τόσο άτρωτο, όσο και η λεοντή που φορά. Η προσευχή ακολουθείται από έναν καλό οιωνό, την εμφάνιση του αετού του Δία. Ο Ηρακλής ανακοινώνει σαν ένα είδος προφήτη ότι ο Τελαμώνας θα αποκτήσει ένα γιο, του οποίου το όνομα, βασισμένο στον ρόλο του αετού (αἰετός), θα είναι Αίας. Το αντίστοιχο σχόλιο στο χωρίο μάς πληροφορεί ότι ο Πίνδαρος μιμείται εδώ μια ιστορία από τις λεγόμενες Μεγάλες Ηοίες, ένα ποίημα που αποδιδόταν στον Ησίοδο. Μία κάπως διαφορετική ιστορία μας παραδίδει ο σχολιαστής στην Ιλιάδα του Ομήρου Ψ 821.  Εκεί  ο Αίαντας  έχει ήδη γεννηθεί  και ο Ηρακλής, κάνοντας την προσευχή του, …

Αρχαίες ελληνικές παραδόσεις για τον πελαργό (και ετυμολογία του ονόματος)

Εικόνα
Ετυμολογία του ονόματοςΉδη το Μεγάλο Ετυμολογικό 659.7 συνέδεε το όνομα του πελαργού με τα μαύρα και άσπρα φτερά του.  Έτσι στα νεότερα χρόνια ο Kretschmer  ανέλυσε τη λέξη σε δύο συνθετικά. Το δεύτερο συνθετικό είναι η λέξη ἀργός που σημαίνει «λευκός» και το πρώτο συνθετικό είναι ο υποθετικός τύπος *πελαwός,  ο οποίος συγγενεύει με τα επίθετα πολιός,  πελιός,  πελιδνός, πελλός, λέξεις που δηλώνουν το μαύρο ή το γκρίζο ή το ωχρό. Στα Νέα Ελληνικά το συνώνυμο λέλεκας ή λελέκι θεωρείται ότι έχει τουρκική και απώτερη αραβική καταγωγή. Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο συγγραφέας D'Αrcy Wentworth Thompson, A Glossary οf Greek Birds, η πραγματική καταγωγή της λέξης μπορεί να ανάγεται στους Λέλεγες, καθώς οι τελευταίοι ταυτίζονταν με τους Πελασγούς, των οποίων το όνομα συνδέεται πολλές φορές από τους αρχαίους με τους πελαργούς, γι’ αυτό και το Πελασγικό Τείχος στην Αθήνα αποκαλούνταν και Πελαργικό.
Μετακινήσεις και κατοικίαΟ πελαργός ήταν φημισμένος για το γεγονός ότι επέστρεφε πάντα στην ίδια…

Λάμια, Μορμώ, Γελλώ, Έμπουσα: ετυμολογία των ονομάτων και η φύση των οντοτήτων

Εικόνα
Στην αρχή του 15ου ειδυλλίου του ο Θεόκριτος παρουσιάζει δυο γυναίκες, οι οποίες προσπαθούν να βγουν από το σπίτι και να διασκεδάσουν στην ετήσια γιορτή του Άδωνη. Τους εμποδίζουν, ωστόσο, οι διαμαρτυρίες ενός παιδιού, το οποίο, όπως όλα τα παιδιά που καταλαβαίνουν ότι πρόκειται να αφεθούν πίσω με τις νταντάδες τους, διαμαρτύρεται έντονα. Τελικά η απελπισμένη μητέρα λέει απειλητικά στο παιδί της ότι δεν θα το πάρει μαζί της, επειδή κυκλοφορεί έξω η Μορμώ, το άλογο που δαγκώνει. Η αναφορά στη  Μορμώ έχει σκοπό να τρομοκρατήσει το παιδί. Ο αρχαίος σχολιαστής του χωριού υπονοεί ότι η μητέρα υπενθυμίζει στο παιδί πως παρόμοια τρομακτικά πλάσματα παραμονεύουν έξω στο σκοτάδι. Ένας άλλος σχολιαστής εξηγεί πως Μορμώ ήταν το όνομα για ένα φάσμα που σκότωνε παιδιά.  Η Μορμώ ταυτίζεται ή παραλληλίζεται συχνά στις πηγές με άλλα παρόμοια όντα, όπως η Λάμια, η Γελλώ και η Έμπουσα. Αυτού του είδους τα όντα κατοικούν στις παρυφές του χώρου της πολιτισμένης κοινωνίας και πολλές φορές αποτελούν ταξινο…

Μαγικός Ύμνος στον Παντοκράτορα (Μαγικοί Πάπυροι 12.236-244)

Εικόνα
Θα επικαλεστώ το κρυμμένο και άρρητο όνομα, τον προπάτορα των θεών,  τον κύριο και επόπτη των πάντων. Έλα σε μένα, εσύ ο παντοκράτωρ θεός,  ο εκ των τεσσάρων ανέμων,   που φύσηξες πνοή μες στους ανθρώπους για να τους δώσεις ζωή και διαφεντεύεις το καλό που υπάρχει μέσα στον κόσμο.  Άκουσέ με, κύριε, που το όνομά σου είναι κρυμμένο και άρρητο,  το οποίο φοβούνται οι δαίμονες, όταν τ' ακούν, και η γη περιστρέφεται, ο Άδης ταράζεται,  οι ποταμοί, η θάλασσα, οι λίμνες, οι πηγές παγώνουν και σπάζουν οι πέτρες.    Η κεφαλή σου είναι ο ουρανός, ο αιθέρας το σώμα σου, τα πόδια σου η γη και  το νερό που βρίσκεται γύρω σου, ο ωκεανός,  ο Αγαθός Δαίμονας.  Εσύ είσαι ο κύριος που γεννά, τρέφει, και αυξάνει τα πάντα.
μέλλω ἐπικαλεῖσθαι τὸ κρυπτὸν καὶ ἄρρητον ὄνομα͵ τὸν προπάτορα θεῶν͵ πάντων ἐπόπτην κ[α]ὶ κύριον. δεῦρό μοι͵ ὁ ἐκ τῶν δ ἀν[έ]μων͵ ὁ παντοκράτωρ θεός͵ ὁ ἐνφυσήσας πνεύματα ἀνθρώποις εἰς ζωήν͵ δέσποτα τῶν ἐν κόσμῳ καλῶν͵ ἐπάκουσόν μου͵ κύριε͵ οὗ ἐστιν τὸ κρυπτὸν ὄνομα ἄρρητον͵ ὃ οἱ δ…

Ύμνος του Ερμή του Τρισμέγιστου προς τον Παντοκράτορα

Εικόνα
Συ που ξαγρυπνάς με το μάτι της φωτιάς της ακοίμητης,που δίνεις ζωή στην τροχιά του αιθέρακαι κυβερνάς την θερμή του ήλιου,που διώχνεις με την καταιγίδα τα νέφη μακριάκαι το όνομά σου δεν το χωράει ο κόσμος.
Γνωρίζω το άφθαρτο, αέναο, φοβερό Μάτι που βλέπει τα πάντα,τον Πατέρα των όλων, τον μόνο Θεό, που κανείς δεν τον γέννησε.Τιμώ και τον μοναδικό σου τον Γιο που ένας είναι στο πλάι σου.Τον γέννησες ευθύς με δύναμη άφατη και φωνή δυνατή,με πληρότητα και δίχως πάθος,Λόγο δικό σου αγέννητο,θεϊκό στην ουσία του απ’ τη δική σου ουσία,που φέρει τη δική σου εικόνα, του Πατέρα του,άφθαρτη και ολόιδια.Έτσι εκείνος είναι εντός σου κι εσύ είσαι εντός του,της ομορφιάς ο καθρέφτης,  πρόσωπο που ευφραίνει εσένα κι εσύ εκείνον.
ἀκοιμήτου πυρὸς ὄμματι ἐγρήγορε͵ δρόμον αἰθέρος ζωογονῶν͵ ἡλίου θέρμην κρατύνων͵ λαίλαπι μεθιστῶν νέφη͵ τοὔνομα μὴ χωρῶν ἐν κόσμῳ· ἄφθιτον ἀέναον πανεπίσκοπον ἐπίφοβον ὄμμα͵ πατέρα τῶν ὅλων͵ θεὸν ὄντα μόνον͵ ἀπ΄ οὐδενὸς ἔχοντα ἀρχήν͵ ἔγνωκα. ἕνα μετὰ σὲ ὄντα μόνον ἐκ σοῦ γερ…

Γιατί οι Ρόδιοι καταριούνταν τον Ηρακλή

Εικόνα
[Από τη Βιβλιοθήκη του Φωτίου]Η ενδέκατη ιστορία του Κόνωνος αφηγείται τα σχετικά με τη θυσία προς τιμήν του Ηρακλή, την οποία τελούν με κατάρες σε βάρος του ήρωα οι κάτοικοι της Λίνδου. Μας λέει ότι το έθιμο ξεκίνησε από κάποιον γεωργό της Λίνδου. Αυτός ο γεωργός, όταν ο Ηρακλής του ζήτησε φαγητό για το παιδί του τον Ύλλο, που ήταν πολύ μικρός και τον κουβαλούσε μαζί του στην πορεία, αντί να του δώσει τροφή τον έβρισε και από πάνω. Ο Ηρακλής θύμωσε και έσφαξε ένα από τα βόδια του γεωργού, έφαγε ο ίδιος και έδωσε και στο παιδί του. Ο αγρότης τον καταριόταν από μακριά. Ο Ηρακλής γέλασε με τις κατάρες και είπε ότι ποτέ δεν απόλαυσε καλύτερο φαγητό από αυτό που έφαγε, ενώ άκουγε τις κατάρες.
Υπάρχουν διάφορες εκδοχές αυτής της ιστορίας, αλλά η αρχαιότερη προέρχεται από τα Αίτια του Καλλίμαχου. Εκεί την ακολουθούσε μια παρόμοια αφήγηση για τον Ηρακλή, η οποία όμως εξελισσόταν στη χώρα των Δρυόπων. Οι μεταγενέστεροι συγγραφείς φαίνεται ότι συγχώνευσαν τις δύο ιστορίες με διάφορους τρόπους, …

Ύμνος στη Νέμεση του Μεσομήδη από την Κρήτη με την αρχαία μουσική του

Εικόνα
Ύμνος στη Νέμεση [i]
Νέμεση φτερωτή του βίου ροπή,[ii]μαυρομάτα θεά, θυγατέρα της Δίκης,που των θνητών την αλαζονεία την κούφια με άθραυστα συγκρατείς χαλινάρια.Επειδή απεχθάνεσαι των ανθρώπων την ολέθρια ύβρη,μαύρο φαρμάκι φθόνου χύνεις.Στον τροχό σου τον άστατο, τον ιερό,η λαμπρή των θνητών περιστρέφεται η τύχη.[iii]Χωρίς να σε καταλάβει κανείς στο πλάι του φτάνειςκαι τον επαρμένο αυχένα τον κάνεις να σκύψει.Με τον πήχη σου πάντα τη ζωή τη μετράς[iv]και πάντα συνοφρυωμένη κοιτάς μέσα στην καρδιά των ανθρώπων,ζυγό [v] στα χέρια κρατώντας.Έλα ευμενής μακάρια, που εφαρμόζεις το νόμο,Νέμεση φτερωτή του βίου ροπή.
Τη θεά Νέμεση ψάλλουμε την αθάνατη,τη Νίκη με τα απλωμένα φτερά, τη δυνατή,την αλάνθαστη, της Δίκης την πάρεδρο.Εσύ των θνητών τη μεγαλοφροσύνημισείς και τη στέλνεις στα τάρταρα.[vi]


(τα λόγια ακούγονται από το 2ο λεπτό και μετά)



Νέμεσιπτερόεσσαβίουῥοπά͵

O Κάνωβος, ο κυβερνήτης του Μενέλαου

Εικόνα
(Από τη Βιβλιοθήκη του Φωτίου)
Η όγδοη ιστορία του Κόνωνα αφηγείται τα σχετικά με τον Πρωτέα, τον Αιγύπτιο μάντη, του οποίου η θυγατέρα, η Θεονόη, ερωτεύτηκε χωρίς επιτυχία τον Κάνωβο. Αυτός ήταν ο κυβερνήτης του πλοίου του Μενέλαου της Τροίας. Όταν ο Μενέλαος και η Ελένη ήταν έτοιμοι να αναχωρήσουν από την Αίγυπτο και το πλοίο τους ήταν αραγμένο κοντά στη στεριά, ο όμορφος και νεαρός Κάνωβος δαγκώθηκε από μια οχιά. Το πόδι του σάπισε και μετά από λίγο καιρό πέθανε. Ο Μενέλαος και η Ελένη τον έθαψαν στην Αίγυπτο, στο σημείο όπου τώρα υπάρχει πόλη με το όνομά του. Επίσης το τελευταίο από τα στόμια του Νείλου, ο Κάνωβος ή Κανωβικό στόμιο, έλκει την ονομασία του από τον κυβερνήτη (του Μενέλαου).
            Πολλές διαφορετικές ελληνικές, αλλά και αιγυπτιακές παραδόσεις,  συμπλέκονται σ’ αυτό το χωριό του Κόνωνα που παραδίδει ο Φώτιος. Δυστυχώς δεν απαντά στην υπάρχουσα παράδοση μια ολοκληρωμένη ιστορία  του Κανώβου, γνωρίζουμε ωστόσο ότι ο ελληνιστικός ποιητής Απολλώνιος ο Ρόδιος είχε γράψ…

O κιθαριστής και το τζιτζίκι

Εικόνα
(Από τη Βιβλιοθήκη του Φωτίου)

Η πέμπτη διήγηση του Κόνωνα αφηγείται την ιστορία του Αρίστωνος από το Ρήγιο και του Ευνόμου  από τους  (Επιζεφύριους) Λοκρούς, οι οποίοι ήταν κιθαρωδοί∙ (μας λέει) πώς έφτασαν στους Δελφούς και ότι οι κάτοικοι του Ρηγίου και οι Λοκροί, που χωρίζονται  από ένα ποτάμι με το όνομα Άληξ, έχουν οι δεύτεροι τζιτζίκια τα οποία τραγουδούν, ενώ οι πρώτοι τζιτζίκια που είναι άφωνα. Καθώς ο Εύνομος ανταγωνιζόταν στο τραγούδι με τον (Αρίστωνα τον) Ρηγίνο, κατόρθωσε να επικρατήσει του ανταγωνιστή του χάρη στο τραγούδι ενός τζίτζικα: εκείνη την εποχή η μουσική αρμονία ήταν επτάχορδη και όταν έσπασε μία από τις χορδές,  ένα τζιτζίκι πέταξε πάνω στην κιθάρα του Ευνόμου και αναπλήρωσε την σπασμένη χορδή στο υπόλοιπο του τραγουδιού.
Όλοι οι συγγραφείς οι οποίοι αναφέρονται σε αυτήν την μικρή ιδιόμορφη ιστορία έχουν να προσθέσουν και κάτι που μας βοηθά να κατανοήσουμε την περιληπτική αναδιήγησή της από τον Φώτιο. Ο Κόνων συνδυάζει μεταξύ τους στοιχεία ποικίλης προέλευσης, …

Πώς ακουγόταν ο αρχαιότερος ελληνικός χριστανικός ύμνος με μουσική συνοδεία

Εικόνα
Σὲ πάτερ κόσμων, πάτερ αἰώνων, μέλπωμεν] ὁμοῦ πᾶσαι τε θεοῦ λόγιμοι δε [……………………. οὐ τὰν δείλαν ο]ὐ τὰν ἠῶ σιγάτω, μήδ’ ἄστρα φαεσφόρα χ[λα]δέ-[σ]θων, ἐ[κ]λειπ[όντων] ρ[ιπαὶ πνοιῶν, πηγαὶ] ποταμῶν ροθίων πᾶσαι, ὑμνούντων δ’ ἡμῶν[π]ατέρα χυἰὸν χἄγιον πνεῦμα, πᾶσαι δυνάμεις ἐπιφωνούντων ἀμὴν ἀμήν, κράτος, αἶνος[ἀεὶ καὶ δόξα θεῷ] δ[ωτ]ῆ[ρι] μόνω[ι] [πάν]των ἀγαθῶν, ἀμὴν ἀμήν.
«Εσένα, πατέρα των κόσμων, πατέρα των αιώνων, ας τραγουδήσουμε μαζί, καθώς και όλες του θεού οι έξοχες (δυνάμεις)… (Τα στοιχεία της φύσης που δεν ηρεμούν ούτε το βράδυ,) ούτε το πρωί ας σιγήσουν, ούτε τα φωτεινά τα άστρα να βγάλουν ήχο,[1] ας πάψουν οι ριπές του ανέμου και όλες οι πηγές των ηχηρών ποταμών, την ώρα που εμείς υμνούμε τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, ενώ όλες οι Δυνάμεις[2] αναφωνούν αμήν, αμήν, κράτος, έπαινος αιώνιος και δόξα στον Θεό, τον μόνο χορηγό όλων των αγαθών,[3] αμήν, αμήν».
Μια από τις πολλές προτεινόμενες εκτελέσεις του ύμνου, που ακολουθεί ένα ελαφρώς διαφορετικό κείμενο για τα κεν…

65 ερωτικά ποιήματα της ινδικής παράδοσης των Ταμίλ

Εικόνα
ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Τα ποιήματα που μεταφράζονται παρακάτω,  65 στον αριθμό,  αποτελούν μια επιλογή από έναν ευρύτερο κύκλο ποίησης, που είναι γραμμένη στη γλώσσα των Ταμίλ,  ενός  δραβιδικού  λαού, ο οποίος κατοικεί στο νότο της Ινδίας και στο νησί της Κεϋλάνης.  Τα ποιήματα είναι γραμμένα  μεταξύ του 3ου αιώνα π.Χ. και του 3ου αιώνα μ.Χ. Ανήκουν σε μία συλλογή  ποιημάτων, τα οποία ονομάζονται  Kurunthokai, έχουν ερωτικό χαρακτήρα και είναι περίπου τετρακόσια στον αριθμό.  Με τη σειρά τους ανήκουν σε έναν ακόμα ευρύτερο κύκλο συνολικά 18 συλλογών που αριθμούν 2381 ποιήματα.  Άλλα από αυτά σχετίζονται με θέματα της καθημερινής ζωής, την φύση, τον έρωτα, τα ανθρώπινα συναισθήματα και ούτω καθεξής (agam), ενώ άλλα σχετίζονται με τον πόλεμο, την βασιλεία, την ανδρεία, τους κοινωνικούς θεσμούς και άλλα παρόμοια θέματα (puram).  Η λογοτεχνία αυτή ονομάζεται λογοτεχνία Sangam. Είναι γραμμένη από 473 ποιητές όλων των κοινωνικών τάξεων,  από βασιλιάδες έως ανθρώπους  ταπεινής καταγωγής,  από άνδ…

O βασιλιάς Μίδας

Εικόνα
[Από τη Βιβλιοθήκη του Φωτίου]

Διάβασα και ένα μικρό βιβλίο του Κόνωνος,[1] τις Διηγήσεις. Αυτό το μικρό έργο προσφωνεί τον  βασιλιά Αρχέλαο τον Φιλόπατριν[2] και μέσα σε αυτό περιέχονται  50 αφηγήσεις  συγκεντρωμένες από πολλούς αρχαίους συγγραφείς. Η πρώτη από αυτές τις ιστορίες αφορά τον Μίδα και τους Βρίγες,[3] δηλαδή πώς ο Μίδας πέτυχε έναν θησαυρό και απέκτησε πολύ πλούτο∙[4] πώς έγινε ακροατής του Ορφέα στα βουνά της Πιερίας και με πολλά τεχνάσματα αναδείχτηκε σε βασιλιά τον Βριγών∙[5] πώς την εποχή της βασιλείας του Μίδα εμφανίστηκε o Σειληνός  στην περιοχή του όρους  Βέρμιον,  στους πρόποδες του οποίου κατοικούσε και ο λαός των Βριγών όντας πολυανθρωπότατος∙ πώς οδηγήθηκε στον Μίδα το ζώο που είχε παραλλαγμένη τη μορφή σαν να είχε φύση ανθρώπου. Ο Κόνων αφηγείται επίσης πώς μετατρέπονταν σε χρυσό ακόμη και όλα όσα παρέθεταν στον Μίδα ως τροφή.[6] Γι’ αυτό τον λόγο έπεισε τους υπηκόους του να φύγουν από την Ευρώπη και να περάσουν τον Ελλήσποντο.[7] Τους εγκατέστησε στην περιοχή…