Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γυναίκες είχα,γυναίκα δεν είχα: μια γοητευτική αληθινή ιστορία (από τη Μαχάτμα)



«Πρόλαβα και είχα την τύχη να γνωρίσω έναν παππού. Τον προπάππο μου. Καλά δεν ήμουν μόνο εγώ που τον πρόλαβα, πολύς κόσμος το έκανε, αφού είχε το δώρο της ζωής στο έπακρο: έζησε ως 114 χρονών...! Γέρασε μαζί με την μπάμπω του που και αυτή στα 112 αποχαιρέτησε τον μάταιο τούτο κόσμο... λίγους μήνες μόλις αργότερα, αφότου πρώτα είχε «φύγει ο παππούς»...

Εύκολη ζωή δεν είχε, Τουρκιά ακόμα κυβερνούσε τον τόπο του, όταν γεννήθηκε ...το 1867 κάπου σε ένα χωριό στην Φλώρινα.

Τουρκιά και όταν ακόμα παντρεύτηκε, μεγαλοπαλλίκαρο για τα δεδομένα της εποχής μια μεγαλοκοπέλα,(ίσως να «ξέρανε» ήδη το πλήθος των χρόνων που είχαν μπροστά τους και δεν τους ένοιαζε αυτό...) και άρχισε να φτιάχνει την δικιά του οικογένεια.

Ήταν η Τουρκιά, η αναζήτηση, η ανάγκη για ελευθερία...; Όπως όλοι οι μετανάστες έτσι και αυτός πήρε μια μέρα τον δρόμο της ξενιτιάς.

Αμερική. Τότε αυτός ήταν ο τόπος των ονείρων... Μεγάλο το ταξίδι και επιστροφή συνήθως δεν είχε... Αυτοί που πηγαίνανε τότε σ’ αυτόν τον τόπο... ξεχνιόντουσαν εκεί... Δούλεψε στην Διώρυγα του Παναμά, στα τρένα σε όλη την Αμερική ως εργάτης, και όπου είχε μεροκάματο. Θυμάμαι ακόμα σαν παιδί να λέει πόσος κόσμος πέθανε για να φτιαχτεί αυτή η Διώρυγα... εκατοντάδες από ελονοσία, τσιμπήματα φιδιών, κακουχία...

Με την δουλειά στα τρένα όλη την Αμερική γύρισε, σκληρή δουλειά. Μια μέρα τον θυμάμαι να μας λέει πως ξέφυγε ένα βαγόνι και άρχισε να έρχεται καταπάνω στους εργάτες. Δεν πρόλαβε να φύγει και τον χτύπησε στο κεφάλι. Τόσο μαλακό ήταν ακόμα το κρανίο του που το μόνο που έπαθε ήταν ένα μικρό βαθούλωμα προς τα μέσα και τίποτα άλλο. Αργότερα, όταν πια είχε επιστρέψει πίσω στο χωριό για πάντα, τον συναντούσα στην πλατεία του χωριού και πάντα τον πλησίαζα με πειραχτικό σκοπό. Να βγάλει το καπελάκι του και να με αφήσει να «χώσω» την παιδική μου γροθίτσα μέσα στο βαθούλωμα αυτό! Εκεί μεγάλη η χαρά που έπαιρνα και μετά, ένα φιλί στο μάγουλο, έτρεχα πάλι να παίξω, ακούγοντας την γιαγιά μου (τη νύφη του) να με μαλώνει να μην τον ενοχλώ, γιατί ήταν πολύ παππούς πια!

Έτσι λοιπόν, αυτοί που πηγαίνανε τότε σ’ αυτόν τον τόπο... ξεχνιόντουσαν εκεί... όχι όμως ο παππούς... Κάθε 5-10 χρόνια περίπου έπαιρνε τον δρόμο της επιστροφής, συναντούσε την μπάμπω του, της σκάρωνε και από ένα παιδί και ξαναέφευγε πίσω στον τόπο των ονείρων... Τέσσερα αγόρια της έκανε.

Μια φορά άκουσε -όπως πολλοί εκείνη την εποχή- για ένα τεράστιο πλοίο, τον Τιτανικό. Έτσι αποφάσισε να βρει δουλειά ως αχθοφόρος και αυτήν την φορά να γυρίσει πίσω στην Αμερική με αυτό! Βδομάδες -λέει- κουβάλαγε και περίμενε την μέρα του σαλπαρίσματος! Αυτός και πολλοί άλλοι. Έστω και ως εργάτης θα είχε μπει σ’ αυτό το πλοίο, για υο οποίο όλοι μιλούσαν...

Μια μέρα πριν σηκώνει πολλά βάρη και παθαίνει κήλη... μπαίνει στο νοσοκομείο και χειρουργείται... Το πλοίο φεύγει χωρίς αυτόν...

Και η συνέχεια γνωστή...
Είχε χρόνια ακόμα για να ζήσει...
Τριάντα χρόνια λοιπόν έμεινε στην Αμερική...
Και κάποια μέρα απόκαμε εκεί στο ξένο τόπο και γύρισε πίσω... στην μπάμπω του...
Στην αγκαλιά της...
Το πρώτο βράδυ που κοιμήθηκαν μαζί τον ρώτησε «αν είχε γυναίκες».
Και αυτός την πήρε στα ζεστά του χέρια και της απάντησε: «γυναίκες είχα, γυναίκα δεν είχα»._

[αφιερωμένο στον παππού Χρήστο 1867-1981 και την μπάμπω του την γιαγιά Μαρούσα (Μαρία)]

Από τη Μαχάτμα



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Giovanni Battista Passeri, Picturae Etruscorum in vasculis, vol. 2, Roma 1770

H ερωτική κατάρα από την Πέλλα: το πρώτο κείμενο της μακεδονικής διαλέκτου που ήρθε στο φως

To 1986 βρέθηκε στην Πέλλα ένα από τα σημαντικότερα από γλωσσική άποψη κείμενα της μακεδονικής γης.[1]Πρόκειται για ένα ταπεινό κείμενο, μια ερωτική κατάρα (κατάδεσμος), αλλά αποτελεί μια από τις σπουδαιότερες άμεσες μαρτυρίες για την ελληνική διάλεκτο που μιλούσε ο μακεδονικός λαός στην πρωτεύουσα του βασιλείου του. Χρονολογείται γύρω στα 375-350 π.Χ. και δείχνει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η γλώσσα των Μακεδόνων αποτελούσε μια ξεχωριστή παραλλαγή των λεγόμενων βορειοδυτικών ελληνικών διαλέκτων, που με τη σειρά τους συγγενεύουν στενά με την δωρική. Όπως σημειώνει ο Crespo 2012, 55: «Ο ερωτικός κατάδεσμος παρέχει έναν νέο τύπο βορειοδυτικής δωρικής και δεν έχει παράλληλο στις λογοτεχνικές διαλέκτους. Οι μέχρι τώρα γνωστοί κατάδεσμοι είναι όλοι γραμμένοι στην τοπική διάλεκτο της περιοχής όπου βρέθηκαν και δεν υπάρχει λόγος να υποτεθεί ότι η πινακίδα αυτή αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα. Εφόσον ο κατάδεσμος από την Πέλλα παρουσιάζει έναν συνδυασμό διαλεκτικών χαρακτηριστικών που διαφέρει α…

Thesaurus gemmarum antiquarum astriferarum (Θησαύρισμα Αρχαίων Αστροφόρων Λίθων-200 εικόνες), Florentiae 1750

Giovanni Battista Passeri, Picturae Etruscorum in vasculis, vol. 1, Roma 1767

MUSEUM CORTONENSE, ROMA 1750

Giovanni Battista Passeri, Picturae Etruscorum in vasculis, vol. 3, Roma 1775

MUSEUM FLORENTINUM, 1734, 80 ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΓΛΥΠΤΩΝ

Ετυμολογική διερεύνηση του ονόματος της θεάς Αρτέμιδος

Κατά τη διερεύνηση του χαρακτήρα μιας τόσο πολυσήμαντης και πολυεπίπεδης θεότητας, είναι ιδιαίτερα χρήσιμη αρχικά η εξέταση του ονόματός της, καθώς στο παρελθόν ήταν διαδεδομένη η αντίληψη ότι η φύση και ο χαρακτήρας ενός προσώπου, το ‘σημαινόμενο’, καθρεφτίζεται στο όνομά του, το ‘σημαίνον’. Επομένως οι διάφορες ετυμολογικές προσεγγίσεις του ονόματός της στην αρχαία, αλλά και στη σύγχρονη εποχή, δεν μπορεί παρά να είναι αποκαλυπτικές για τη φύση της θεάς, όπως αυτή έγινε αντιληπτή τόσο από τους αρχαίους, όσο και από τους σύγχρονους μελετητές. Στο όνομα λοιπόν Ἄρτεμις ή στη δωρική του μορφή Ἄρταμις εχει αναγνωριστεί η λέξη ἄρταμος δηλαδή ‘σφαγέας’, ετυμολογία που συνδέεται άμεσα με τη βίαιη φύση της θεάς και φυσικά τη στενή της σχέση με το θάνατο. Άλλοι πιστεύουν ότι προέρχεται από τη λέξη ἀρτεμής, η οποία σημαίνει ‘ήρεμος, ήσυχος, ακίνητος’, ως εξής: π τορτεμ ποιεν· λγεται γρ θες ναιρετικ τν γυναικν·… π τορτεμς παρωνμως ρτεμις, τουτστιν γις κανεπληπτος …

Η "Ελένη" του Σεφέρη: η κατάρρευση των ορίων και των αντιθέσεων

Η σύντομη ανάλυση που ακολουθεί είναι αποτέλεσμα προσωπικής ανάγνωσης (ή μήπως παρανάγνωσης;) ενός ποιήματος του Σεφέρη που θαυμάζω απεριόριστα. Στην πραγματικότητα το θεωρώ το ωραιότερο μεμονωμένο ποίημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, επομένως η ερμηνεία μου είναι aprioriβαθιά υποκειμενική. Δεν θα επιμείνω ιδιαίτερα στη σύνδεση του κειμένου με στοιχεία από την ζωή του ποιητή ή στη σύνδεση με στοιχεία από τα ιστορικά γεγονότα του 20ού αιώνα, όπως ο κυπριακός αγώνας. Αυτά υπάρχουν και έχουν κατά κόρον επισημανθεί. Θα δώσω έμφαση σε θέματα που με ενδιαφέρουν από μια προσωπική οπτική γωνία, κυρίως στην κατάρρευση διαφόρων αντιθέσεων και ορίων μέσα στο πλαίσιο του ποιήματος.   Ο Σεφέρης στην Ελένη του, ένα από τα δημοφιλέστερα ποιήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, αναμετράται με τον μύθο της Ωραίας Ελένης και του Τρωικού Πολέμου γενικότερα, δίνοντάς μας μια αριστουργηματική σύνθεση. Η συνομιλία με το μύθο δεν είναι επιφανειακή, δεν γίνεται για χάρη του μύθου. Το ποίημα δεν είνα…

Η καταγωγή των Ετρούσκων

Οι Ετρούσκοι υπήρξαν λαός της Ιταλίας, φορείς ενός εξαιρετικού πολιτισμού, ο οποίος επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την Ρώμη στην αρχαϊκή της φάση. Στην αρχή ήταν πολιτικοί επικυρίαρχοι της Ρώμης, αργότερα υπέκυψαν στη ρωμαϊκή δύναμη και αφομοιώθηκαν πολιτιστικά, γλωσσικά και εθνολογικά από αυτήν. Μεγάλες ετρουσκικές αριστοκρατικές οικογένειες ενσωματώθηκαν στη ρωμαϊκή άρχουσα τάξη, ανάμεσά τους λ.χ. και η οικογένεια του Κικέρωνα, του σπουδαίου ρήτορα και πολιτικού της Respublica.          Με τη σειρά τους οι Ετρούσκοι δέχτηκαν σε πρώιμη εποχή έντονη την επίδραση του ελληνικού πολιτισμού, μέσω των ελληνικών αποικιών της Κάτω Ιταλίας και της Σικελίας: υιοθέτησαν το ελληνικό αλφάβητο, το ελληνικό πάνθεον και την ελληνική τέχνη, προσαρμόζοντάς τα στις ανάγκες τους. Πολλές φορές μάλιστα στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού μεταδόθηκαν στους Ρωμαίους όχι άμεσα, αλλά μέσω των Ετρούσκων.                    Ένα χρόνιο πρόβλημα που απασχόλησε και απασχολεί τους ιστορικούς ήταν η καταγωγή του λαού αυτ…